Size karşı dürüst olacağım: erteleme hakkındaki bu makaleyi yazarken erteledim. İroninin farkındayım. Ama sonunda yazdım ve buraya ulaşmak için kullandığım teknikler, her hücrem YouTube izlemek isterken kendimi çalışmaya zorlamak için kullandığım tekniklerin aynısı.
Önce, ertelemenin gerçekte ne olduğunu anlayın
Erteleme tembellik değildir. Tembel insanlar çalışmadıkları için kötü hissetmez. Erteleyenler bunun için korkunç hisseder — ve yine de başlayamaz. Bunun nedeni, ertelemenin bir duygu düzenleme sorunu olmasıdır, zaman yönetimi sorunu değil.
Görevi tembel olduğunuz için değil, başlamak rahatsız edici bir duyguyu tetiklediği için kaçınıyorsunuz: başarısız olma kaygısı, iş düşüncesiyle gelen sıkıntı, yapılacak çok şey karşısında bunalmışlık. Beyniniz "Bu kötü hissettiriyor, bunun yerine Instagram'a bakalım" der.
Bunu anladığınızda, çözüm daha netleşir: başlama önündeki duygusal engeli azaltmanız gerekiyor, sadece "zamanınızı daha iyi yönetmeniz" değil.
2 dakika kuralı
Kendinize tam olarak 2 dakika çalışacağınızı söyleyin. Bu kadar. Zamanlayıcı kurun. 2 dakika sonra durmak için tam izniniz var.
Sır ne mi? 2 dakikadan sonra neredeyse hiç durmazsınız. Herhangi bir görevin en zor kısmı başlamaktır. 2 dakika geçince beyniniz "Bunu yapmak istemiyorum"dan "Tamam, zaten yapıyorum, devam edeyim bari"ye geçer. Utanılacak derecede yüksek bir oranda işe yarar.
İlk adımı saçma derecede küçük yapın
"Biyoloji sınavına çalış" bunaltıcıdır. "Biyoloji ders kitabını bölüm 7'den aç" öyle değil. Göreviniz çok büyük geldiğinde, ilk adım neredeyse komik derecede küçük olana kadar parçalayın.
- "Makaleyi yaz" demeyin — sadece boş bir belge açın ve başlığı yazın
- "Tüm ders notlarını gözden geçir" demeyin — sadece ilk slaydı okuyun
- "Problem setini çöz" demeyin — sadece 1 numaralı problemi okuyun
Beyniniz küçükleri kaldırabilir. Kaçınma tepkisini tetikleyen büyük, belirsiz görevlerdir.
Ortamınızı değiştirin
Masanızda her zaman erteliyorsanız, beyniniz masanızın erteleme yapılan bir yer olduğunu öğrenmiştir. Cidden — mekansal çağrışımlar güçlüdür.
Kütüphaneye gidin. Bir kafeye gidin. Farklı bir masaya oturun. Bazen sadece oda değiştirmek yeterlidir. Yeni ortamın aynı erteleme çağrışımları yoktur, bu yüzden başlamak daha kolay hissedilir.
Eşlik yöntemini kullanın
Odada başka biriyle birlikte çalışın — tamamen farklı konular çalışıyor olsanız bile. Başka bir kişinin orada olması ve çalışması, kendinizin de çalışmasını kolaylaştıran bir şey var. Buna eşlik yöntemi denir ve özellikle DEHB'li kişiler için etkilidir, ancak herkes için işe yarar.
Etrafınızda kimse yok mu? Sanal eşlik de işe yarar. Bazı insanlar benimle-çalış canlı yayınları kullanır. Diğerleri bir yapay zeka öğretmen açar ve bir çalışma oturumu başlatır — etkileşimde bulunacak bir şeyin "orada" olması benzer bir etki sağlayabilir.
Kararı ortadan kaldırın
Her gün karar vermek zorundasınız: "Şimdi çalışmalı mıyım? Ne çalışmalıyım? Nereden başlamalıyım?" Bu kararların her biri beyninizin "...ya da yapmayabiliriz" demesi için bir fırsattır.
Kararları ortadan kaldırın. Her gün aynı saatte çalışın. Ne üzerinde çalışacağınızı söyleyen bir çalışma planlayıcı kullanın. Oturmadan önce materyallerinizi hazır bulundurun. O anda ne kadar az karar vermek zorunda kalırsanız, beyniniz çalışmaktan o kadar az kaçınabilir.
Neden kaçındığınız konusunda dürüst olun
Bazen ders çalışmayı ertelemiyorsunuz — çalışmanın hissetmek istemediğiniz bir şey hissettiren belirli bir kısmını erteliyorsunuz. Belki matematikten kaçınıyorsunuz çünkü zorlanmak sizi aptal hissettiriyor. Belki o makaleyi yazıyorsunuz çünkü yeterince iyi olmayacağından korkuyorsunuz.
Duyguyu adlandırın. "Bundan kaçınıyorum çünkü kötü yapmaktan korkuyorum." Sadece bunu kabul etmek bile gücünün bir kısmını alır. Duyguyu çözmek zorunda değilsiniz — sadece farkına varmak, ona rağmen ilerlemenize yardımcı olur.